Logeerpartij van een Hovawart

Afgelopen maand tien dagen een hond te logeren gehad.

Voor diegene die het ras niet goed kennen: een Hovawart is een zelfstandige en zelfbewuste (half) langharige hond met vachtkleuren, zwart met bruin aftekeningen, blond en zwart. Baasgericht, met gereserveerdheid naar vreemden, waaks, vrolijk, een echte speurneus, ze houden van uitdaging (dus niet 10x het zelfde oefenen) en jagen.

De jonge dame in kwestie is, gelukkig, als sinds pup uitstekend getraind. Dus het was aan mij haar te doorgronden. Het logeerpartijtje was voor beide partijen een uitdaging. Zij moest mij leren kennen en ik haar. Daarbij kwam dat ze in België woont en dat honden daar aangelijnd buiten komen en ze dus niet gewend is met veel verschillende honden te spelen.

Toen ze er op vertrouwde dat ik het beste met haar voor had (duidelijk geen labrador, of flatcoated retriever voor wie dat denkt bij de foto). Liet ze me zien waar ik haar mee mocht helpen (alsof ze wist dat ze bij een dierenarts logeerde 😉

Nu ben ik er wel achter dat de Hovawart tot de meer gevoelige rassen behoord.

Vaccinatie, narcose, farmaca, ik word me steeds meer bewust* van wat voor impact het ook kan hebben op dieren.

Nu was de logé inderdaad geopereerd en was er verkleving van littekenweefsel.

Ze was recentelijk gevaccineerd en overgestapt van brok op verse voeding.

De dis-balans was zichtbaar en voelbaar. Iedere dag een korte behandeling en iedere nacht er uit: ontgiften.

Daarnaast waren we ook druk met de hond – mens interactie.

Na flink ‘getest’ te zijn, hoe consequent en duidelijk ik was (of beter gezegd: hoe meegaand) kreeg ik professionele steun. Er waren zeker verbeter punten.

Uiteindelijk als een goed team geëindigd.

Baasjes blij, hond meer in balans en zelfs meer gewend aan andere honden. En ik weer vele lessen wijzer. Nu begrijp ik wat de Hovawart liefhebbers drijft en heb ik respect voor de dagelijkse inspanningen die ze leveren om consequent en liefdevol uitgedaagd te worden.

*Persoonlijke note:

Na twaalf jaar als reguliere dierenarts werkzaam geweest te zijn heb ik recentelijk de stap gezet m’n eigen praktijk pand te openen als Andere Dierenarts en Paramedisch Coach in Schoorl.

Eigenlijk werkte ik al lang “anders”; in rust en vertrouwen met mens en dier omgaan in plaats van snel en met dwang, wanneer dat kon. Nu werk ik nog meer met een overtuiging dat alles mogelijk is, wanneer je de beperkingen loslaat. De resultaten die bereikt worden met manuele technieken en acupunctuur bevestigen mij in deze overtuiging. En als dat nodig is, wordt er soms toch terug gegrepen worden naar een reguliere therapie.

Het is een geleidelijk proces, waar steeds meer mogelijkheden zich aandienen

Waarin ik mijn balans mag vinden en mag vertrouwen op mijn innerlijke waarheid.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *